Op bezoek bij de Rotary in het Krasnapolski Paramaribo
Op bezoek bij de Rotary
De voorzitters aan tafel
Mijn lidmaatschap van de Rotary speelt een belangrijke rol in dit avontuur. Eerst heb ik Elllen-Rose Kambel daar leren kennen toen zij een presentatie over haar werk kwam geven bij mijn club in Amsterdam: Rotary Amsterdam Arena. Veel van onze leden hebben banden met Suriname en van daaruit ook met de clubs hier. Een van onze leden woont inmiddels tijdelijk in Paramaribo. Hij heeft mij mee uitgenomen naar het oude historische centrum. We hebben even gekeken bij Fort Zeelandia en daarna gegeten in het oude waaggebouw waar het gewicht van de slaven werd vastgesteld. Prachtig gerestaureerd maar het is ook confronterend om de ‘weegschaal’ te zien staan. Na het eten hebben we rondgelopen in de grote tuin van Hotel Torarica. Het oudste hotel van Paramaribo. Schitterend gelegen aan de Surinamerivier. In alle luxe hoef je niet over veel fantasie te beschikken om het koloniale tijdperk in je geest te laten herleven. Met alles wat daarbij hoort uiteraard. Wil je er over lezen, kies dan bv: ‘ De koningin van Paramaribo’ van Clark Accoord over de grootste prostituee van haar tijd.
De volgende avond was ik weer in de stad. Nu om op bezoek te gaan bij een van de drie Rotary clubs die hier gevestigd zijn. Ik trof het typische Rotary sfeertje aan. Hier kun je zien hoe collectieviteit de hele wereld over kan gaan. Tussen alle mannen, en gelukkig ook een paar vrouwen, kon ik de gelegenheid benutten om iets te zeggen over de verantwoordelijkheid die zij in mijn ogen hebben om te zorgen voor het land en dus ook het binnenland. Het Amazonegebied is de longen van deze wereld. De inheemsen zijn vaak de gate-keepers daarvan. Het is goed als zij vanuit de stad ondersteund worden.
Napraten na afloop
Dag Carin,
Ik volg je verslagen met belangstelling.
Veel plezier en succes!
Met mijn genezing gaat het redelijk voorspoedig.
Hartelijke groet,
Bert
Lieve Carin,
Zit je nog steeds in Suriname. ik ben even kwijt wanneer je geplande terugreis was, en of je deze ook hebt gehaald in deze aswolk situatie. Maar dat is voor jou niet verkeerd lijkt me, heerlijk nog wat dagen aan de kip en surinaamse sfeeren.
ik spreek je gauw, liefs arine
Beste Carin,
Een vriendin heeft me de link naar je weblog gestuurd, en ik zit net even je belevenissen te lezen. Ik woon en werk, na 7 vakanties, nu voor een poosje in Switi Sranan. Het land heeft me geraakt en laat me niet meer los!
Op één puntje wil ik je gerust stellen; er wordt wel vaker gezegd dat op die weegschaal slaven werden gewogen, maar dat is niet zo; slaven werden niet per gewicht verkocht. De grote weegschaal was bedoeld voor produkten en later voor slachtvee. Lees Cynthia McLeod, groot historie-kenner er maar op na in het boek “Paramaribo, stad van harmonische tegenstellingen”.
Dan kijk je misschien bij een volgend bezoek aan De waag met een ander gevoel naar die weegschaal.
Groet uit Paramaribo,
Monic